Główna siedziba Muzeum Tatrzańskiego należy do najstarszych instytucji muzealnych w Polsce. Pomysł jej powołania zrodził się w 1888 r. w gronie przyjaciół Tytusa Chałubińskiego — warszawskiego lekarza i „odkrywcy” Zakopanego — którzy rok później założyli Towarzystwo Muzeum Tatrzańskiego im. Dra Tytusa Chałubińskiego.
Historia budynku
Pierwsze zbiory mieściły się w wynajętej góralskiej chałupie Jana Krzeptowskiego przy Krupówkach. Gdy kolekcja przerosła te ciasne wnętrza, Towarzystwo podjęło budowę własnej, murowanej siedziby. Projekt opracowali Stanisław Witkiewicz i krakowski architekt Franciszek Mączyński — między spierających się twórców mediowała Bronisława Dłuska, siostra Marii Skłodowskiej-Curie. Budowę rozpoczętą w 1913 r. przerwała I wojna światowa; gmach otwarto dla zwiedzających w 1922 r. To jedna z nielicznych murowanych realizacji stylu zakopiańskiego.
Wystawa stała
Po dwuletnim remoncie udostępniono w 2022 r. nową ekspozycję historyczno-etnograficzną i przyrodniczą — piątą stałą wystawę w tym budynku. Na około 1400 eksponatach prześledzić można dzieje, kulturę i przyrodę Zakopanego, Tatr i Podhala: od strojów góralskich i sztuki ludowej, przez przedmioty codziennego użytku, po okazy tatrzańskiej fauny i flory oraz plastyczną mapę Tatr. W części przyrodniczej uwagę przyciągają wypchane okazy niedźwiedzia, rysia i kozicy.
